ΠΙΝΑΚΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΜΕ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ
Οικονόμου Στεφανία -Δωροθέα (Γ2)
Οι συνεχείς πόλεμοι τον 20ο αιώνα άφησαν πίσω τους - μαζί με τους νεκρούς – εκατομμύρια αντιπολεμικά έργα σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Μέσα από τους πίνακες απογυμνώνεται η τρέλα του πολέμου, η καταστροφή που προκαλεί η ανθρώπινη αλαζονεία.
Στους πίνακες αποτυπώνεται το σημείο μηδέν της ανθρώπινης ύπαρξης.
Μας δείχνουν ότι ο πόλεμος είναι στυγνή εκμεταλλευτική και βάρβαρη πολιτική που αιματοκυλά τους λαούς.
Ο πόλεμος γίνεται για κέρδη και συμφέροντα, επίσης εκμηδενίζει την ανθρώπινη ύπαρξη
Lichtsignale 1917
Otto Dix ( 1891- 1969)
Το φως των φωτοβολίδων αποκαλύπτει ένα σύνολο από σώματα, κρανία, διαλυμένα μέλη -ένα χορό του θανάτου.
Είναι ένα από τα εξπρεσιονιστικά έργα του Dix, με κεντρικό θέμα την καθημερινή εμπειρία του πολέμου.
Οι αντιθέσεις των χρωμάτων εντείνουν τη βία της απεικόνισης.
Το σύνολο είναι χαοτικό και μεταδίδει απέχθεια και τρόμο.
Ο Dix επέλεξε να χρησιμοποιήσει αυτά τα έντονα χρώματα για την απόδοση των ανθρώπινων σωμάτων, που φαίνονται νεκρά.
Το πράσινο και κίτρινο ίσως αποδίδει την αποσύνδεση τους, καθώς οι ψυχές τους κατευθύνονται, ίσως, προς τον ουρανό.
Το λευκό τους χρώμα πιθανόν να υποδηλώνει πως ήταν απλώς αθώοι άνθρωποι.
Soldats enterranat leurs camarades au clair de lune 1915
Georges Paul Leroux ( 1877- 1957)
ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΘΑΒΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ
Ο πόλεμος των χαρακωμάτων στο Δυτικό μέτωπο οδήγησε σε τεράστιες απώλειες ζωών και σε αποτελμάτωση των επιχειρήσεων.
Ο στρατιώτης έπρεπε να αγωνιστεί κολλημένος στη λάσπη των χαρακωμάτων, ανάμεσα σε πτώματα, αρουραίους, παράσιτα.
Τέτοια ήταν η περίπτωση των μαχών του Επαρζ, του Βερντέν, του Σομ όπου θυσιάστηκαν πολλοί Γάλλοι στρατιώτες.
Σε μια γη γεμάτη συντρίμμια και ξύλινους σταυρούς, δύο στρατιώτες φροντίζουν το νεκρό σώμα ενός από τους συντρόφους τους το οποίο αποδίδεται με έναν ήρεμο ρεαλισμό.
Ένας από αυτούς διαβάζει τα χαρτιά του για να εντοπίσει την ταυτότητά του και να γραφεί στην οικογένειά του, ενώ, πάνω στο ανάχωμα, δύο άλλοι άντρες σκάβουν τον τάφο του.
Ο πίνακας μαρτυρεί την αλληλεγγύη των πολεμιστών, την αγωνία τους να διατηρήσουν σχέσεις και τελετουργίες, δηλαδή τον πολιτισμό, παρά τις απάνθρωπες συνθήκες.
Κανένα πρόσωπο δεν είναι ορατό εκτός από του νεκρού.
Οι συνεχείς πόλεμοι τον 20ο αιώνα άφησαν πίσω τους - μαζί με τους νεκρούς – εκατομμύρια αντιπολεμικά έργα σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Μέσα από τους πίνακες απογυμνώνεται η τρέλα του πολέμου, η καταστροφή που προκαλεί η ανθρώπινη αλαζονεία.
Στους πίνακες αποτυπώνεται το σημείο μηδέν της ανθρώπινης ύπαρξης.
Μας δείχνουν ότι ο πόλεμος είναι στυγνή εκμεταλλευτική και βάρβαρη πολιτική που αιματοκυλά τους λαούς.
Ο πόλεμος γίνεται για κέρδη και συμφέροντα, επίσης εκμηδενίζει την ανθρώπινη ύπαρξη
Lichtsignale 1917
Otto Dix ( 1891- 1969)
Το φως των φωτοβολίδων αποκαλύπτει ένα σύνολο από σώματα, κρανία, διαλυμένα μέλη -ένα χορό του θανάτου.
Είναι ένα από τα εξπρεσιονιστικά έργα του Dix, με κεντρικό θέμα την καθημερινή εμπειρία του πολέμου.
Οι αντιθέσεις των χρωμάτων εντείνουν τη βία της απεικόνισης.
Το σύνολο είναι χαοτικό και μεταδίδει απέχθεια και τρόμο.
Ο Dix επέλεξε να χρησιμοποιήσει αυτά τα έντονα χρώματα για την απόδοση των ανθρώπινων σωμάτων, που φαίνονται νεκρά.
Το πράσινο και κίτρινο ίσως αποδίδει την αποσύνδεση τους, καθώς οι ψυχές τους κατευθύνονται, ίσως, προς τον ουρανό.
Το λευκό τους χρώμα πιθανόν να υποδηλώνει πως ήταν απλώς αθώοι άνθρωποι.
Soldats enterranat leurs camarades au clair de lune 1915
Georges Paul Leroux ( 1877- 1957)
ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΘΑΒΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ
Ο πόλεμος των χαρακωμάτων στο Δυτικό μέτωπο οδήγησε σε τεράστιες απώλειες ζωών και σε αποτελμάτωση των επιχειρήσεων.
Ο στρατιώτης έπρεπε να αγωνιστεί κολλημένος στη λάσπη των χαρακωμάτων, ανάμεσα σε πτώματα, αρουραίους, παράσιτα.
Τέτοια ήταν η περίπτωση των μαχών του Επαρζ, του Βερντέν, του Σομ όπου θυσιάστηκαν πολλοί Γάλλοι στρατιώτες.
Σε μια γη γεμάτη συντρίμμια και ξύλινους σταυρούς, δύο στρατιώτες φροντίζουν το νεκρό σώμα ενός από τους συντρόφους τους το οποίο αποδίδεται με έναν ήρεμο ρεαλισμό.
Ένας από αυτούς διαβάζει τα χαρτιά του για να εντοπίσει την ταυτότητά του και να γραφεί στην οικογένειά του, ενώ, πάνω στο ανάχωμα, δύο άλλοι άντρες σκάβουν τον τάφο του.
Ο πίνακας μαρτυρεί την αλληλεγγύη των πολεμιστών, την αγωνία τους να διατηρήσουν σχέσεις και τελετουργίες, δηλαδή τον πολιτισμό, παρά τις απάνθρωπες συνθήκες.
Κανένα πρόσωπο δεν είναι ορατό εκτός από του νεκρού.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου