ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ
εργασία της μαθήτριας του Γ2
Κατερίνας Ντούνη
"Το παιδί με το περιστέρι" είναι πίνακας που δημιουργήθηκε το 1901 από τον Ισπανό ζωγράφο Pablo Picasso στο Παρίσι όταν ήταν περίπου είκοσι χρονών.
Περιγραφή του πίνακα-λοιπά στοιχεία δημιουργίας
Ο πίνακας απικονίζει ένα παιδί που κρατά στα χέρια του ένα λευκό περιστέρι. Έχει καστανά μαλλιά και φοράει άσπρο φόρεμα άρα γίνεται ξεκάθαρο προς τον θεατή πως είναι κορίτσι. Δίπλα του υπάρχει μια μπάλα που δείχνει τα στοιχεία παιδικότητας του κοριτσιού.
Το έργο αυτό κατατάσσεται στα πρώιμα έργα του Πικάσο στα οποία κυριαρχούσε το μπλε και το λευκό χρώμα.
Ο ίδιος δημιούργησε πολλά έργα για την ειρήνη καθώς έζησε δύο παγκόσμιους πολέμους και τον πόλεμο της Κορέας.
Ο Πάμπλο Πικάσο είναι δημιουργός του περιστεριού της ειρήνης δίνοντας του την σημασία που έχει σήμερα.
Το συγκεκριμένο έργο το ζωγράφισε την εποχή που έχασε τον καλύτερο του φίλο αφού αυτοκτόνησε.
Ο θάνατος του φίλου του σημάδεψε τον Πικάσο, ο οποίος προσπάθησε να επουλώσει το τραύμα του, μετουσιώνοντάς το σε έργο.
Μια σειρά από έργα είναι αφιερωμένη στο φίλο του, στο μάταιο θάνατό του, στη νιότη του.
Έτσι, πνίγει τον πόνο του και εκφράζει το πένθος του με μια σειρά πινάκων από το 1901 εώς το 1903.
Ορισμένοι ιστορικοί της τέχνης ισχυρίζονται πως θα μπορούσε να ήταν η αδελφή του ζωγράφου, η οποία πέθανε σε μικρή ηλικία.
Το μήνυμα του σκίτσου
Το μήνυμα του σκίτσου είναι αντιπολεμικό.
Το λευκό περιστέρι είναι σύμβολο ειρήνης και ελπίδας.
Βλέπουμε το παιδί να το κρατά με ιδιαίτερη ευαισθησία στα χέρια του σαν να θέλει να το προστατέψει.
Η μπάλα δίπλα στο παιδί δείχνει την παιδικότητα και την αθωότητα του.
Η σύλληψη λοιπόν του παιδιού και του περιστεριού δεν είναι τυχαία καθώς και τα δυο κατέχουν την ιδιαιτερότητα συμβολισμού της ειρήνης της αθωότητας και της ελπίδας.
Επίσης επιλέγοντας ένα παιδί στο σκίτσο του ο Πικάσο υποδεικνύει την νέα γενιά η οποία θέλει να είναι ειρηνική.
Ο συγκεκριμένος πίνακας ανήκε σε ιδιώτες και βρισκόταν στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου μέχρι που οι ίδιοι αποφάσισαν να το δημοπρατήσουν.
Το Βρετανικό Υπουργείο Πολιτισμού είχε απαγορεύσει την έξοδο του έργου από τη Βρετανία μέχρι τον Δεκέμβριο του 2012 ώστε να καταφέρει να συγκεντρώσει το απαιτούμενο ποσό για την αγορά και συνεπώς παραμονή του στην Αγγλία.
Η προσπάθεια της Βρετανίας παρόλα αυτά παρέμεινε άκαρπη αφού το 2013, σύμφωνα με τη γαλλική εφημερίδα “Le Figaro”, Το παιδί με το περιστέρι τελικά πουλήθηκε σε κάποιο συλλέκτη στο Κατάρ.
Γιατί το επέλεξα
Επέλεξα τον συγκεκριμένο πίνακα διότι μου έκανε εντύπωση η εικόνα του παιδιού μαζί με το περιστέρι και ο συνδυασμός τους ο οποίος είναι ιδιαίτερα ταιριαστός και προκαλεί μια αίσθηση γαλήνης και ηρεμίας.
Επίσης είναι ξεχωριστός και μεταδίδει με τον δικό του τρόπο την έννοια της ειρήνης.
Λίγα λόγια για τον ζωγράφο και το έργο του
Ο Πάμπλο Ρουίθ ι Πικάσο ή απλά Πάμπλο Πικάσο (1881 – 1973) ήταν Ισπανός ζωγράφος χαράκτης, γλύπτης, κεραμίστας, ποιητής, σκηνογράφος και δραματουργός.
Είναι ένας από τους κυριότερους Ισπανούς εκπροσώπους της τέχνης του 20ού αιώνα, συνιδρυτής μαζί με τον Ζωρζ Μπρακ του κυβισμού και με σημαντική συνεισφορά στη διαμόρφωση και εξέλιξη της μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης.
Γεννήθηκε στη Μάλαγα της Ισπανίας, όπου πέρασε και τα δέκα πρώτα χρόνια της ζωής του.
Τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής τα έλαβε από τον πατέρα του, ο οποίος δίδασκε σε διάφορες ακαδημαϊκές σχολές.
Ο ίδιος ο Πικάσο ξεκίνησε να ζωγραφίζει σε πολύ μικρή ηλικία και έδειξε από νωρίς δείγματα του ταλέντου του.
Το 1891 η οικογένειά του μετακόμισε στη Λα Κορούνια, όπου έζησε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, σπουδάζοντας στην τοπική σχολή Καλών Τεχνών.
Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στη Βαρκελώνη το φθινόπωρο του 1895, και ο Πάμπλο έγινε δεκτός στην τοπική Ακαδημία Καλών Τεχνών (Λα Γιόχα), όπου είχε προσληφθεί ο πατέρας του ως καθηγητής του σχεδίου.
Η οικογένεια ήλπιζε ότι ο γιος της θα σημείωνε επιτυχία ως ακαδημαϊκός ζωγράφος και το 1897 η μελλοντική φήμη του στην Ισπανία φαινόταν εξασφαλισμένη.
Τον ίδιο χρόνο το έργο του Επιστήμη και συμπόνια, όπου για το πρόσωπο του γιατρού είχε ποζάρει ο πατέρας του, έτυχε διακρίσεως στην Έκθεση Καλών Τεχνών της Μαδρίτης.
Ο Πάμπλο έφυγε για τη Μαδρίτη το φθινόπωρο του 1897 και έγινε δεκτός στη βασιλική ακαδημία του Σαν Φερνάντο.
Βρίσκοντας όμως τη διδασκαλία εκεί χωρίς νόημα, περνούσε όλο και περισσότερο τον καιρό του αποτυπώνοντας τη ζωή γύρω του, στα καφενεία, στους δρόμους, στα πορνεία και στο Πράδο, όπου ανακάλυψε την ισπανική ζωγραφική.
Έγραψε: «ο Βελάσκεθ πρώτης κατηγορίας, ο Ελ Γκρέκο έχει ζωγραφίσει μερικά υπέροχα κεφάλια, ο Μουρίγιο δεν με πείθει σε όλα του τα έργα».
Τα έργα αυτών και άλλων καλλιτεχνών, όπως λ.χ., του Γκόγια, θα αιχμαλωτίσουν τη φαντασία του Πικάσο σε διάφορες περιόδους της μακρόχρονης σταδιοδρομίας του.
Ο Πικάσο αρρώστησε την άνοιξη του 1898 από οστρακιά και πέρασε την υπόλοιπη χρονιά αναρρώνοντας στο καταλανικό χωριό Όρτα ντε Εμπρο με συντροφιά τον φίλο του από τη Βαρκελώνη Μανουέλ Παλάρες.
Όταν ο Πικάσο επέστρεψε στη Βαρκελώνη στις αρχές του 1899, ήταν άλλος άνθρωπος, είχε παχύνει, είχε μάθει να ζει μόνος του στην ύπαιθρο, μιλούσε καταλανικά, και το σπουδαιότερο, είχε πάρει την απόφαση να διακόψει την καλλιτεχνική του εκπαίδευση σε σχολές ζωγραφικής και να αγνοήσει τα σχέδια της οικογένειάς του για το μέλλον του.
Άρχισε ακόμη να δείχνει σαφή προτίμηση στο επίθετο της μητέρας του και υπέγραφε πιο συχνά τα έργα του ως Π. Ρ. Πικάσο (από τα τέλη του 1901 εγκατέλειψε εντελώς το επίθετο Ρουίθ).
Το 1900 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και συγκεκριμένα στη Μονμάρτρη, που αποτελούσε σημαντικό κέντρο της καλλιτεχνικής ζωής.
Λόγω της ποικιλομορφίας αλλά και της χρονικής έκτασης που παρουσιάζει το έργο του Πικάσο, χωρίζεται συνήθως σε διαφορετικές περιόδους.
Ο κυριότερες από αυτές είναι:
Μπλε ή Γαλάζια περίοδος (1901-1904): οι πίνακες του Πικάσο, αυτής της περιόδου, χαρακτηρίζονται από το μπλε χρώμα ή αποχρώσεις του και συμβολίζουν μία συναισθηματικά φορτισμένη περίοδο της ζωής του. Μερικά από τα πιο γνωστά έργα του ανήκουν σε αυτή, απεικονίζοντας ακροβάτες, αρλεκίνους, πόρνες, επαίτες και καλλιτέχνες. Η μπλε περίοδος περιλαμβάνει πίνακες που ολοκληρώθηκαν κυρίως στο Παρίσι αλλά είναι περισσότερο επηρεασμένοι από την ισπανική ζωγραφική.
Ροζ ή Ρόδινη περίοδος (1905-1907): Στους πίνακες αυτής της περιόδου, κυριαρχούν τα κεραμικά χρώματα και οι γήινοι τόνοι, ενώ συχνά χαρακτηρίζονται ως περισσότερο λυρικοί και εύθυμοι. Θεωρείται η περίοδος κατά την οποία ο Πικάσο επηρεάστηκε περισσότερο από τη γαλλική ζωγραφική.
Αναλυτικός κυβισμός (1907-1912): είναι η τεχνοτροπία που ανέπτυξε ο ίδιος ο Πικάσο μαζί με τον Μπρακ και ένας από τους δύο βασικούς τομείς του ρεύματος του κυβισμού.
Συνθετικός κυβισμός (1912-1915): η περίοδος κατά την οποία ο Πικάσο και ο Μπρακ εξέλιξαν την κυβιστική οπτική, χρησιμοποιώντας την τεχνική του κολάζ.
Οι επόμενες περίοδοι στο έργο του Πικάσο περιλαμβάνουν μια στροφή του σε περισσότερο κλασικές μορφές και ένα μεσογειακό πνεύμα (1916-1924), την αλληλεπίδρασή του με το υπερρεαλιστικό κίνημα στα μέσα της δεκαετίας του 1920, την ενασχόλησή του με τη γλυπτική (από τα τέλη της δεκαετίας του '20) καθώς και το έργο που πραγματοποίησε μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο.
Το διασημότερο ίσως έργο του Πικάσο είναι η Γκερνίκα (Guernica στα ισπανικά ή Γκουέρνικα, με λατινική απόδοση στα ελληνικά), η απεικόνιση του Γερμανικού βομβαρδισμού της πόλης της Ισπανίας Γκερνίκα.
Αυτός ο μεγάλος καμβάς περιγράφει την απανθρωπιά, την βιαιότητα και την απόγνωση του πολέμου.
Ο Πικάσο απέδωσε σύνθετες σκηνές ως απλές γεωμετρικές μορφές στα έργα του Κυβισμού, αλλά δημιούργησε επίσης και μεγαλοπρεπή ρεαλιστικά πορτραίτα.
Ο Πικάσο ήταν εξαιρετικά ταλαντούχος ως ζωγράφος και ως σχεδιαστής, ακόμη και για τα δεδομένα των μεγαλύτερων καλλιτεχνών του κόσμου.
Εργάστηκε εξίσου με ελαιογραφίες, υδατογραφίες, παστέλ, κάρβουνο, μολύβι και μελάνι.
Διάφορα έργα ζωγραφικής του Πικάσο συγκαταλέγονται ανάμεσα στα πιο ακριβά έργα τέχνης στον κόσμο.
Πέθανε σε ηλικία 92 ετών το 1973 και τάφηκε δίπλα στη σύζυγό του, Ζακλίν Ροκ, στον κήπο του κάστρου Βωβενάργκ, που του ανήκε, στο χωριό Βωβενάργκ της Γαλλίας.
Πίνακες του Πικάσο μπορείτε να δείτε στον ακόλουθο σύνδεσμο
https://www.wikiart.org/en/pablo-picasso/all-works#!#filterName:all-paintings-chronologically,resultType:masonry
ΠΗΓΕΣ:
https://cityculture.gr/pablo-picasso-to-pedi-me-to-peristeri-1901/
https://www.flowmagazine.gr/o_picaso_gia_thn_eirini/
https://dromospoihshs.gr/2019/07/30/childwithadovepicasso/
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%BF_%CE%A0%CE%B9%CE%BA%CE%AC%CF%83%CE%BF
https://artclassproject.com/%CF%80%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%BF-%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%AC%CF%83%CE%BF/
Κατερίνας Ντούνη
"Το παιδί με το περιστέρι" είναι πίνακας που δημιουργήθηκε το 1901 από τον Ισπανό ζωγράφο Pablo Picasso στο Παρίσι όταν ήταν περίπου είκοσι χρονών.
Περιγραφή του πίνακα-λοιπά στοιχεία δημιουργίας
Ο πίνακας απικονίζει ένα παιδί που κρατά στα χέρια του ένα λευκό περιστέρι. Έχει καστανά μαλλιά και φοράει άσπρο φόρεμα άρα γίνεται ξεκάθαρο προς τον θεατή πως είναι κορίτσι. Δίπλα του υπάρχει μια μπάλα που δείχνει τα στοιχεία παιδικότητας του κοριτσιού.
Το έργο αυτό κατατάσσεται στα πρώιμα έργα του Πικάσο στα οποία κυριαρχούσε το μπλε και το λευκό χρώμα.
Ο ίδιος δημιούργησε πολλά έργα για την ειρήνη καθώς έζησε δύο παγκόσμιους πολέμους και τον πόλεμο της Κορέας.
Ο Πάμπλο Πικάσο είναι δημιουργός του περιστεριού της ειρήνης δίνοντας του την σημασία που έχει σήμερα.
Το συγκεκριμένο έργο το ζωγράφισε την εποχή που έχασε τον καλύτερο του φίλο αφού αυτοκτόνησε.
Ο θάνατος του φίλου του σημάδεψε τον Πικάσο, ο οποίος προσπάθησε να επουλώσει το τραύμα του, μετουσιώνοντάς το σε έργο.
Μια σειρά από έργα είναι αφιερωμένη στο φίλο του, στο μάταιο θάνατό του, στη νιότη του.
Έτσι, πνίγει τον πόνο του και εκφράζει το πένθος του με μια σειρά πινάκων από το 1901 εώς το 1903.
Ορισμένοι ιστορικοί της τέχνης ισχυρίζονται πως θα μπορούσε να ήταν η αδελφή του ζωγράφου, η οποία πέθανε σε μικρή ηλικία.
Το μήνυμα του σκίτσου
Το μήνυμα του σκίτσου είναι αντιπολεμικό.
Το λευκό περιστέρι είναι σύμβολο ειρήνης και ελπίδας.
Βλέπουμε το παιδί να το κρατά με ιδιαίτερη ευαισθησία στα χέρια του σαν να θέλει να το προστατέψει.
Η μπάλα δίπλα στο παιδί δείχνει την παιδικότητα και την αθωότητα του.
Η σύλληψη λοιπόν του παιδιού και του περιστεριού δεν είναι τυχαία καθώς και τα δυο κατέχουν την ιδιαιτερότητα συμβολισμού της ειρήνης της αθωότητας και της ελπίδας.
Επίσης επιλέγοντας ένα παιδί στο σκίτσο του ο Πικάσο υποδεικνύει την νέα γενιά η οποία θέλει να είναι ειρηνική.
Ο συγκεκριμένος πίνακας ανήκε σε ιδιώτες και βρισκόταν στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου μέχρι που οι ίδιοι αποφάσισαν να το δημοπρατήσουν.
Το Βρετανικό Υπουργείο Πολιτισμού είχε απαγορεύσει την έξοδο του έργου από τη Βρετανία μέχρι τον Δεκέμβριο του 2012 ώστε να καταφέρει να συγκεντρώσει το απαιτούμενο ποσό για την αγορά και συνεπώς παραμονή του στην Αγγλία.
Η προσπάθεια της Βρετανίας παρόλα αυτά παρέμεινε άκαρπη αφού το 2013, σύμφωνα με τη γαλλική εφημερίδα “Le Figaro”, Το παιδί με το περιστέρι τελικά πουλήθηκε σε κάποιο συλλέκτη στο Κατάρ.
Γιατί το επέλεξα
Επέλεξα τον συγκεκριμένο πίνακα διότι μου έκανε εντύπωση η εικόνα του παιδιού μαζί με το περιστέρι και ο συνδυασμός τους ο οποίος είναι ιδιαίτερα ταιριαστός και προκαλεί μια αίσθηση γαλήνης και ηρεμίας.
Επίσης είναι ξεχωριστός και μεταδίδει με τον δικό του τρόπο την έννοια της ειρήνης.
Λίγα λόγια για τον ζωγράφο και το έργο του
Ο Πάμπλο Ρουίθ ι Πικάσο ή απλά Πάμπλο Πικάσο (1881 – 1973) ήταν Ισπανός ζωγράφος χαράκτης, γλύπτης, κεραμίστας, ποιητής, σκηνογράφος και δραματουργός.
Είναι ένας από τους κυριότερους Ισπανούς εκπροσώπους της τέχνης του 20ού αιώνα, συνιδρυτής μαζί με τον Ζωρζ Μπρακ του κυβισμού και με σημαντική συνεισφορά στη διαμόρφωση και εξέλιξη της μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης.
Γεννήθηκε στη Μάλαγα της Ισπανίας, όπου πέρασε και τα δέκα πρώτα χρόνια της ζωής του.
Τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής τα έλαβε από τον πατέρα του, ο οποίος δίδασκε σε διάφορες ακαδημαϊκές σχολές.
Ο ίδιος ο Πικάσο ξεκίνησε να ζωγραφίζει σε πολύ μικρή ηλικία και έδειξε από νωρίς δείγματα του ταλέντου του.
Το 1891 η οικογένειά του μετακόμισε στη Λα Κορούνια, όπου έζησε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, σπουδάζοντας στην τοπική σχολή Καλών Τεχνών.
Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στη Βαρκελώνη το φθινόπωρο του 1895, και ο Πάμπλο έγινε δεκτός στην τοπική Ακαδημία Καλών Τεχνών (Λα Γιόχα), όπου είχε προσληφθεί ο πατέρας του ως καθηγητής του σχεδίου.
Η οικογένεια ήλπιζε ότι ο γιος της θα σημείωνε επιτυχία ως ακαδημαϊκός ζωγράφος και το 1897 η μελλοντική φήμη του στην Ισπανία φαινόταν εξασφαλισμένη.
Τον ίδιο χρόνο το έργο του Επιστήμη και συμπόνια, όπου για το πρόσωπο του γιατρού είχε ποζάρει ο πατέρας του, έτυχε διακρίσεως στην Έκθεση Καλών Τεχνών της Μαδρίτης.
Ο Πάμπλο έφυγε για τη Μαδρίτη το φθινόπωρο του 1897 και έγινε δεκτός στη βασιλική ακαδημία του Σαν Φερνάντο.
Βρίσκοντας όμως τη διδασκαλία εκεί χωρίς νόημα, περνούσε όλο και περισσότερο τον καιρό του αποτυπώνοντας τη ζωή γύρω του, στα καφενεία, στους δρόμους, στα πορνεία και στο Πράδο, όπου ανακάλυψε την ισπανική ζωγραφική.
Έγραψε: «ο Βελάσκεθ πρώτης κατηγορίας, ο Ελ Γκρέκο έχει ζωγραφίσει μερικά υπέροχα κεφάλια, ο Μουρίγιο δεν με πείθει σε όλα του τα έργα».
Τα έργα αυτών και άλλων καλλιτεχνών, όπως λ.χ., του Γκόγια, θα αιχμαλωτίσουν τη φαντασία του Πικάσο σε διάφορες περιόδους της μακρόχρονης σταδιοδρομίας του.
Ο Πικάσο αρρώστησε την άνοιξη του 1898 από οστρακιά και πέρασε την υπόλοιπη χρονιά αναρρώνοντας στο καταλανικό χωριό Όρτα ντε Εμπρο με συντροφιά τον φίλο του από τη Βαρκελώνη Μανουέλ Παλάρες.
Όταν ο Πικάσο επέστρεψε στη Βαρκελώνη στις αρχές του 1899, ήταν άλλος άνθρωπος, είχε παχύνει, είχε μάθει να ζει μόνος του στην ύπαιθρο, μιλούσε καταλανικά, και το σπουδαιότερο, είχε πάρει την απόφαση να διακόψει την καλλιτεχνική του εκπαίδευση σε σχολές ζωγραφικής και να αγνοήσει τα σχέδια της οικογένειάς του για το μέλλον του.
Άρχισε ακόμη να δείχνει σαφή προτίμηση στο επίθετο της μητέρας του και υπέγραφε πιο συχνά τα έργα του ως Π. Ρ. Πικάσο (από τα τέλη του 1901 εγκατέλειψε εντελώς το επίθετο Ρουίθ).
Το 1900 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και συγκεκριμένα στη Μονμάρτρη, που αποτελούσε σημαντικό κέντρο της καλλιτεχνικής ζωής.
Λόγω της ποικιλομορφίας αλλά και της χρονικής έκτασης που παρουσιάζει το έργο του Πικάσο, χωρίζεται συνήθως σε διαφορετικές περιόδους.
Ο κυριότερες από αυτές είναι:
Μπλε ή Γαλάζια περίοδος (1901-1904): οι πίνακες του Πικάσο, αυτής της περιόδου, χαρακτηρίζονται από το μπλε χρώμα ή αποχρώσεις του και συμβολίζουν μία συναισθηματικά φορτισμένη περίοδο της ζωής του. Μερικά από τα πιο γνωστά έργα του ανήκουν σε αυτή, απεικονίζοντας ακροβάτες, αρλεκίνους, πόρνες, επαίτες και καλλιτέχνες. Η μπλε περίοδος περιλαμβάνει πίνακες που ολοκληρώθηκαν κυρίως στο Παρίσι αλλά είναι περισσότερο επηρεασμένοι από την ισπανική ζωγραφική.
Ροζ ή Ρόδινη περίοδος (1905-1907): Στους πίνακες αυτής της περιόδου, κυριαρχούν τα κεραμικά χρώματα και οι γήινοι τόνοι, ενώ συχνά χαρακτηρίζονται ως περισσότερο λυρικοί και εύθυμοι. Θεωρείται η περίοδος κατά την οποία ο Πικάσο επηρεάστηκε περισσότερο από τη γαλλική ζωγραφική.
Αναλυτικός κυβισμός (1907-1912): είναι η τεχνοτροπία που ανέπτυξε ο ίδιος ο Πικάσο μαζί με τον Μπρακ και ένας από τους δύο βασικούς τομείς του ρεύματος του κυβισμού.
Συνθετικός κυβισμός (1912-1915): η περίοδος κατά την οποία ο Πικάσο και ο Μπρακ εξέλιξαν την κυβιστική οπτική, χρησιμοποιώντας την τεχνική του κολάζ.
Οι επόμενες περίοδοι στο έργο του Πικάσο περιλαμβάνουν μια στροφή του σε περισσότερο κλασικές μορφές και ένα μεσογειακό πνεύμα (1916-1924), την αλληλεπίδρασή του με το υπερρεαλιστικό κίνημα στα μέσα της δεκαετίας του 1920, την ενασχόλησή του με τη γλυπτική (από τα τέλη της δεκαετίας του '20) καθώς και το έργο που πραγματοποίησε μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο.
Το διασημότερο ίσως έργο του Πικάσο είναι η Γκερνίκα (Guernica στα ισπανικά ή Γκουέρνικα, με λατινική απόδοση στα ελληνικά), η απεικόνιση του Γερμανικού βομβαρδισμού της πόλης της Ισπανίας Γκερνίκα.
Αυτός ο μεγάλος καμβάς περιγράφει την απανθρωπιά, την βιαιότητα και την απόγνωση του πολέμου.
Ο Πικάσο απέδωσε σύνθετες σκηνές ως απλές γεωμετρικές μορφές στα έργα του Κυβισμού, αλλά δημιούργησε επίσης και μεγαλοπρεπή ρεαλιστικά πορτραίτα.
Ο Πικάσο ήταν εξαιρετικά ταλαντούχος ως ζωγράφος και ως σχεδιαστής, ακόμη και για τα δεδομένα των μεγαλύτερων καλλιτεχνών του κόσμου.
Εργάστηκε εξίσου με ελαιογραφίες, υδατογραφίες, παστέλ, κάρβουνο, μολύβι και μελάνι.
Διάφορα έργα ζωγραφικής του Πικάσο συγκαταλέγονται ανάμεσα στα πιο ακριβά έργα τέχνης στον κόσμο.
Πέθανε σε ηλικία 92 ετών το 1973 και τάφηκε δίπλα στη σύζυγό του, Ζακλίν Ροκ, στον κήπο του κάστρου Βωβενάργκ, που του ανήκε, στο χωριό Βωβενάργκ της Γαλλίας.
Πίνακες του Πικάσο μπορείτε να δείτε στον ακόλουθο σύνδεσμο
https://www.wikiart.org/en/pablo-picasso/all-works#!#filterName:all-paintings-chronologically,resultType:masonry
ΠΗΓΕΣ:
https://cityculture.gr/pablo-picasso-to-pedi-me-to-peristeri-1901/
https://www.flowmagazine.gr/o_picaso_gia_thn_eirini/
https://dromospoihshs.gr/2019/07/30/childwithadovepicasso/
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%BF_%CE%A0%CE%B9%CE%BA%CE%AC%CF%83%CE%BF
https://artclassproject.com/%CF%80%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%BF-%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%AC%CF%83%CE%BF/
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου