Τ' όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη
Γιάννης Ρίτσος
«Ειρήνη»
Τ' όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη.
Τ' όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη.
Τα λόγια της αγάπης κάτω απ' τα δέντρα,
είναι η ειρήνη.
Ο πατέρας που γυρνάει τ' απόβραδο μ' ένα φαρδύ χαμόγελο στα μάτια
μ' ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτα
κ' οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του
είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού που παγώνει το νερό στο παράθυρο,
είναι η ειρήνη.
Όταν οι ουλές απ' τις λαβωματιές κλείνουν στο πρόσωπο του κόσμου
και μες στους λάκκους που 'σκαψαν οι οβίδες φυτεύουμε δέντρα
και στις καρδιές που 'καψε η πυρκαϊά δένει τα πρώτα της μπουμπούκια η ελπίδα
κ' οι νεκροί μπορούν να γείρουν στο πλευρό τους και να κοιμηθούν δίχως παράπονο
ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους του κάκου,
είναι η ειρήνη.
Ειρήνη είναι η μυρωδιά του φαγητού το βράδι,
τότε που το σταμάτημα του αυτοκίνητου στο δρόμο δεν είναι φόβος,
τότε που το χτύπημα στην πόρτα σημαίνει φίλος,
και το άνοιγμα του παράθυρου κάθε ώρα σημαίνει ουρανός
γιορτάζοντας τα μάτια μας με τις μακρινές καμπάνες των χρωμάτων του,
είναι η ειρήνη.
Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κ' ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.
Τότε που τα στάχυα γέρνουν τόνα στ' άλλο λέγοντας: το φως το φως, το φως,
και ξεχειλάει η στεφάνη του ορίζοντα φως
είναι η ειρήνη.
Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να γίνουν βιβλιοθήκες,
τότε που ένα τραγούδι ανεβαίνει από κατώφλι σε κατώφλι τη νύχτα
τότε που τ' ανοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει απ' το σύγνεφο
όπως βγαίνει απ' το κουρείο της συνοικίας φρεσκοξυρισμένος ο εργάτης το Σαββατόβραδο
είναι η ειρήνη.
Τότε που η μέρα που πέρασε
δεν είναι μια μέρα που χάθηκε
μα είναι η ρίζα που ανεβάζει τα φύλλα της χαράς μέσα στο βράδι
κ' είναι μια κερδισμένη μέρα κ' ένας δίκαιος ύπνος
τότε που νιώθεις πάλι ο ήλιος να δένει βιαστικά τα κορδόνια του
να κυνηγήσει τη λύπη απ' τις γωνιές του χρόνου
είναι η ειρήνη.
Ειρήνη είναι οι θημωνιές των αχτίνων στους κάμπους του καλοκαιριού
είναι τ' αλφαβητάρι της καλοσύνης στα γόνατα της αυγής.
Όταν λες: αδελφέ μου — όταν λέμε: αύριο θα χτίσουμε
όταν χτίζουμε και τραγουδάμε
είναι η ειρήνη.
Τότε που ο θάνατος πιάνει λίγο τόπο στην καρδιά
κ' οι καμινάδες δείχνουν με σίγουρα δάχτυλα την ευτυχία,
τότε που το μεγάλο γαρύφαλλο του δειλινού
το ίδιο μπορεί να το μυρίσει ο ποιητής κι ο προλετάριος
είναι η ειρήνη.
Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των ανθρώπων
είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου
είναι το χαμόγελο της μάνας.
Μονάχα αυτό.
Τίποτ' άλλο δεν είναι η ειρήνη.
Και τ' αλέτρια που χαράζουν βαθειές αυλακιές σ' όλη τη γης
ένα όνομα μονάχα γράφουν:
Ειρήνη. Τίποτ' άλλο. Ειρήνη.
Πάνω στις ράγες των στίχων μου
το τραίνο που προχωρεί στο μέλλον
φορτωμένο στάρι και τριαντάφυλλα
είναι η ειρήνη.
Αδέρφια μου,
μες στην ειρήνη διάπλατα ανασαίνει
όλος ο κόσμος με όλα τα όνειρά του.
Δόστε τα χέρια, αδέρφια μου,
αυτό 'ναι η ειρήνη.
Ο Γιάννης Ρίτσος, γεννήθηκε στη Μονεμβασιά στις 1 Μαΐου 1909 και πέθανε στην Αθήνα στις 11 Νοεμβρίου 1990.
Ήταν ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές με διεθνή φήμη.
Σε δύσκολες εποχές για την Ελλάδα -Κατοχή, μεταπολεμικά χρόνια, Δικτατορία- αγωνίστηκε για την ελευθερία και εξορίστηκε.
Ακόμα, υπήρξε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και, όταν το ΚΚΕ έγινε παράνομο, έγινε μέλος της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς.
Επίσης, ο Ρίτσος νόσησε από φυματίωση, ξεπέρασε την ασθένεια και πέρασε από πολλές υλικές και ηθικές δοκιμασίες.
Παρόλα αυτά δημοσίευσε πάνω από εκατό ποιητικές συλλογές και συνθέσεις, είκοσι δύο μυθιστορήματα, ένα θεατρικό έργο και μελέτες. Αρκετά από τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες .
Τα ποιήματα του είναι εμπνευσμένα από τους αγώνες των λαών για την ελευθερία, την ισότητα, το δίκιο του εργάτη, την αδελφοσύνη και την ειρήνη.
Μια από τις ποιητικές συλλογές του είναι τα Αγρύπνια (1941-1953), στην οποία περιλαμβάνεται και το ποίημα «Ειρήνη».
Το ποίημα «Ειρήνη» γράφτηκε από τον Γιάννη Ρίτσο στη δεκαετία του 1950, συγκεκριμένα τον Ιανουάριο του 1953, και το αφιέρωσε στον Κώστα Βάρναλη, που ήταν λογοτέχνης, ποιητής και δημοσιογράφος, όταν ο δεύτερος τιμήθηκε το 1959 με το βραβείο ειρήνης Λένιν.
Έχοντας ζήσει τον πόλεμο και έχοντας υποφέρει από αυτόν, ο Γιάννης Ρίτσος μίλησε για τα αγαθά της ειρήνης με τον δικό του ξεχωριστό, αλλά απλό, τρόπο. Γράφοντας για το πόσο όμορφη είναι η ζωή με ειρήνη, παρουσιάζει τη θετική όψη και θυμίζει στον αναγνώστη την αντίθετη, αρνητική όψη, δηλαδή τον πόλεμο. Το ποίημα παρουσιάζει, με τρυφερότητα και ευαισθησία, τις μικρές και μεγάλες απολαύσεις κατά τις ειρηνικές περιόδους, απολαύσεις που σε καιρούς ήρεμους είναι αυτονόητες, αλλά μπορούν να ανατραπούν με τον πόλεμο από την μία στιγμή στην άλλη. Έτσι, περνάει από το ποίημα ένα αντιπολεμικό μήνυμα.
Σύμφωνα με τον Ρίτσο, ειρήνη είναι να μαζεύεται ενωμένη η οικογένεια το βράδυ στο σπίτι απολαμβάνοντας τους μόχθους της, ακόμα κι αν αυτοί δεν ισοδυναμούν με τον κόπο που βίωσαν την υπόλοιπη μέρα.
Αδιαμφισβήτητα η ειρήνη είναι πολύτιμη αρετή. Παρέχει ασφάλεια, ευνοεί την ανάπτυξη φιλίας μεταξύ των λαών, την οικονομική και κοινωνική άνοδο, την ανάπτυξη των γραμμάτων και των τεχνών, την ευημερία, και κάθε αγαθό που έχει ανάγκη ο οποιοσδήποτε άνθρωπος. Ωστόσο, μελετώντας την ιστορία, παρατηρεί κανείς ότι συνήθως υπήρχε πόλεμος που στερούσε όλα αυτά τα αγαθά, που βιώνει κάποιος σε περίοδο Ειρήνης.
Το ποίημα του Ρίτσου αποδίδει με τον πιο γλαφυρό τρόπο την σημασία που έχει η Ειρήνη για τον άνθρωπο.
Ο ποιητής παρουσιάζει καθημερινές στιγμές της ζωής του ανθρώπου, τις οποίες μπορεί να βιώσει ο καθένας μας μόνο σε καιρό Ειρήνης. Μάλιστα όπως αναφέρει και ο ποιητής ακόμη και οι πληγές όσον τραυματίστηκαν κατά την διάρκεια του πολέμου επουλώνονται μόλις πιστέψουν ότι υπάρχει ελπίδα για ειρήνη. Ακόμη και οι ψυχές όσον έχασαν την ζωή τους κατά τη διάρκεια του πολέμου αναπαύονται και ηρεμούν όταν ξέρουν ότι επικράτησε ειρήνη.
Η ειρήνη, σύμφωνα με τον Γ. Ρίτσο, φέρνει και στις ψυχές των ζωντανών ανθρώπων ηρεμία και γαλήνη, καθώς δεν έχουν κάποιον ή κάτι να τους φοβίζει. Ταυτόχρονα, οι άνθρωποι μπορούν να αναπτύξουν διαπροσωπικές σχέσεις και να γευτούν όλες τις απολαύσεις της ζωής, όπως ένα ωραίο γεύμα, να ανακαλύψουν την ομορφιά της φύσης, να περιποιηθούν τον εαυτό τους, να να διαβάσουν ένα βιβλίο, να μάθουν γνώσεις και ψυχαγωγηθούν.
Ο ποιητής καταφέρνει να ευαισθητοποιήσει τον αναγνώστη και να τον συγκινήσει με τις εικόνες που παρουσιάζει στο ποίημα του, διότι μας αποδεικνύει με τον πιο απλό τρόπο ότι οτιδήποτε βιώνουμε και οτιδήποτε επιλέγουμε να ζήσουμε στην καθημερινότητά μας το ζούμε επειδή έχουμε τη τύχη να ζούμε σε καιρό Ειρήνης.
Ακόμη και τα σχέδια μας για το μέλλον σχετίζονται με την ειρήνη καθώς ο καθένας μας όπως αναφέρει ο Γ. Ρίτσος στο ποίημα του σε περίοδο Ειρήνης γίνεται δημιουργικός. Αυτό φαίνεται στην στροφή «Τότε που η μέρα πέρασε… είναι ειρήνη».
Έτσι, όταν υπάρχει ειρήνη στον κόσμο οι άνθρωποι έχουν τις ασχολίες τους και δημιουργούν όλοι μαζί ένα καλύτερο μέλλον «Όταν λες αδελφές μου… είναι ειρήνη». Ταυτόχρονα όπως φαίνεται και από τους στίχους «και τα αλέτρια… ειρήνη» όλα συνηγορούν στο ότι ο άνθρωπος δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από το να υπάρχει ειρήνη στον κόσμο.
Έτσι επέλεξα αυτό το ποίημα και εγώ καθώς πιστεύω ότι ο Γιάννης Ρίτσος χρησιμοποιώντας απλή γλώσσα καταφέρνει να παρουσιάσει την ειρήνη ως το σημαντικότερο αγαθό για τον άνθρωπο. Οι παρομοιώσεις που χρησιμοποιεί από την καθημερινή ζωή των ανθρώπων στο ποίημα με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι αυτά που βιώνω και απολαμβάνω καθημερινά ως άνθρωπος, εγώ και οι συνάνθρωποι μου, τα βιώνουμε επειδή υπάρχει ειρήνη στις μέρες μας και στη χώρα μας και πόσο εύκολο είναι να ανατραπούν.
Συνεπώς, το ποίημα με βοήθησε να καταλάβω την σημασία της ειρήνης για την ζωή μου. Ο ποιητής κατάφερε να μου περάσει ένα βάθη αντιπολεμικό μήνυμα υψώνοντας την ειρήνη στα μάτια ως το σπουδαιότερο αγαθό για τη ίδια μου τη ζωή. Αυτό γιατί δεν θέλω να ζήσω μια ζωή στην οποία να μην μπορώ να απολαύσω μια επαφή με την φίλη μου, μια ζωή στην οποία να μην μπορώ να δω την μητέρα μου να χαμόγελα, μια ζωή στην οποία θα αισθάνομαι μόνο φόβο και δεν θα μπορώ να κάνω όνειρα για το μέλλον.
Τέλος, θεωρώ ότι το ποίημα «Ειρήνη» του Γιάννη Ρίτσου είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους στις μέρες μας πιστεύουν ότι η λύση για τα προβλήματα της ανθρωπότητας είναι ο πόλεμος και όχι η ειρήνη.
ΔΙΩΝΗ - ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΙΖΗ (Γ2)
«Ειρήνη»
Τ' όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη.
Τ' όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη.
Τα λόγια της αγάπης κάτω απ' τα δέντρα,
είναι η ειρήνη.
Ο πατέρας που γυρνάει τ' απόβραδο μ' ένα φαρδύ χαμόγελο στα μάτια
μ' ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτα
κ' οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του
είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού που παγώνει το νερό στο παράθυρο,
είναι η ειρήνη.
Όταν οι ουλές απ' τις λαβωματιές κλείνουν στο πρόσωπο του κόσμου
και μες στους λάκκους που 'σκαψαν οι οβίδες φυτεύουμε δέντρα
και στις καρδιές που 'καψε η πυρκαϊά δένει τα πρώτα της μπουμπούκια η ελπίδα
κ' οι νεκροί μπορούν να γείρουν στο πλευρό τους και να κοιμηθούν δίχως παράπονο
ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους του κάκου,
είναι η ειρήνη.
Ειρήνη είναι η μυρωδιά του φαγητού το βράδι,
τότε που το σταμάτημα του αυτοκίνητου στο δρόμο δεν είναι φόβος,
τότε που το χτύπημα στην πόρτα σημαίνει φίλος,
και το άνοιγμα του παράθυρου κάθε ώρα σημαίνει ουρανός
γιορτάζοντας τα μάτια μας με τις μακρινές καμπάνες των χρωμάτων του,
είναι η ειρήνη.
Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κ' ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.
Τότε που τα στάχυα γέρνουν τόνα στ' άλλο λέγοντας: το φως το φως, το φως,
και ξεχειλάει η στεφάνη του ορίζοντα φως
είναι η ειρήνη.
Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να γίνουν βιβλιοθήκες,
τότε που ένα τραγούδι ανεβαίνει από κατώφλι σε κατώφλι τη νύχτα
τότε που τ' ανοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει απ' το σύγνεφο
όπως βγαίνει απ' το κουρείο της συνοικίας φρεσκοξυρισμένος ο εργάτης το Σαββατόβραδο
είναι η ειρήνη.
Τότε που η μέρα που πέρασε
δεν είναι μια μέρα που χάθηκε
μα είναι η ρίζα που ανεβάζει τα φύλλα της χαράς μέσα στο βράδι
κ' είναι μια κερδισμένη μέρα κ' ένας δίκαιος ύπνος
τότε που νιώθεις πάλι ο ήλιος να δένει βιαστικά τα κορδόνια του
να κυνηγήσει τη λύπη απ' τις γωνιές του χρόνου
είναι η ειρήνη.
Ειρήνη είναι οι θημωνιές των αχτίνων στους κάμπους του καλοκαιριού
είναι τ' αλφαβητάρι της καλοσύνης στα γόνατα της αυγής.
Όταν λες: αδελφέ μου — όταν λέμε: αύριο θα χτίσουμε
όταν χτίζουμε και τραγουδάμε
είναι η ειρήνη.
Τότε που ο θάνατος πιάνει λίγο τόπο στην καρδιά
κ' οι καμινάδες δείχνουν με σίγουρα δάχτυλα την ευτυχία,
τότε που το μεγάλο γαρύφαλλο του δειλινού
το ίδιο μπορεί να το μυρίσει ο ποιητής κι ο προλετάριος
είναι η ειρήνη.
Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των ανθρώπων
είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου
είναι το χαμόγελο της μάνας.
Μονάχα αυτό.
Τίποτ' άλλο δεν είναι η ειρήνη.
Και τ' αλέτρια που χαράζουν βαθειές αυλακιές σ' όλη τη γης
ένα όνομα μονάχα γράφουν:
Ειρήνη. Τίποτ' άλλο. Ειρήνη.
Πάνω στις ράγες των στίχων μου
το τραίνο που προχωρεί στο μέλλον
φορτωμένο στάρι και τριαντάφυλλα
είναι η ειρήνη.
Αδέρφια μου,
μες στην ειρήνη διάπλατα ανασαίνει
όλος ο κόσμος με όλα τα όνειρά του.
Δόστε τα χέρια, αδέρφια μου,
αυτό 'ναι η ειρήνη.
Ο Γιάννης Ρίτσος, γεννήθηκε στη Μονεμβασιά στις 1 Μαΐου 1909 και πέθανε στην Αθήνα στις 11 Νοεμβρίου 1990.
Ήταν ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές με διεθνή φήμη.
Σε δύσκολες εποχές για την Ελλάδα -Κατοχή, μεταπολεμικά χρόνια, Δικτατορία- αγωνίστηκε για την ελευθερία και εξορίστηκε.
Ακόμα, υπήρξε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και, όταν το ΚΚΕ έγινε παράνομο, έγινε μέλος της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς.
Επίσης, ο Ρίτσος νόσησε από φυματίωση, ξεπέρασε την ασθένεια και πέρασε από πολλές υλικές και ηθικές δοκιμασίες.
Παρόλα αυτά δημοσίευσε πάνω από εκατό ποιητικές συλλογές και συνθέσεις, είκοσι δύο μυθιστορήματα, ένα θεατρικό έργο και μελέτες. Αρκετά από τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες .
Τα ποιήματα του είναι εμπνευσμένα από τους αγώνες των λαών για την ελευθερία, την ισότητα, το δίκιο του εργάτη, την αδελφοσύνη και την ειρήνη.
Μια από τις ποιητικές συλλογές του είναι τα Αγρύπνια (1941-1953), στην οποία περιλαμβάνεται και το ποίημα «Ειρήνη».
Το ποίημα «Ειρήνη» γράφτηκε από τον Γιάννη Ρίτσο στη δεκαετία του 1950, συγκεκριμένα τον Ιανουάριο του 1953, και το αφιέρωσε στον Κώστα Βάρναλη, που ήταν λογοτέχνης, ποιητής και δημοσιογράφος, όταν ο δεύτερος τιμήθηκε το 1959 με το βραβείο ειρήνης Λένιν.
Έχοντας ζήσει τον πόλεμο και έχοντας υποφέρει από αυτόν, ο Γιάννης Ρίτσος μίλησε για τα αγαθά της ειρήνης με τον δικό του ξεχωριστό, αλλά απλό, τρόπο. Γράφοντας για το πόσο όμορφη είναι η ζωή με ειρήνη, παρουσιάζει τη θετική όψη και θυμίζει στον αναγνώστη την αντίθετη, αρνητική όψη, δηλαδή τον πόλεμο. Το ποίημα παρουσιάζει, με τρυφερότητα και ευαισθησία, τις μικρές και μεγάλες απολαύσεις κατά τις ειρηνικές περιόδους, απολαύσεις που σε καιρούς ήρεμους είναι αυτονόητες, αλλά μπορούν να ανατραπούν με τον πόλεμο από την μία στιγμή στην άλλη. Έτσι, περνάει από το ποίημα ένα αντιπολεμικό μήνυμα.
Σύμφωνα με τον Ρίτσο, ειρήνη είναι να μαζεύεται ενωμένη η οικογένεια το βράδυ στο σπίτι απολαμβάνοντας τους μόχθους της, ακόμα κι αν αυτοί δεν ισοδυναμούν με τον κόπο που βίωσαν την υπόλοιπη μέρα.
Αδιαμφισβήτητα η ειρήνη είναι πολύτιμη αρετή. Παρέχει ασφάλεια, ευνοεί την ανάπτυξη φιλίας μεταξύ των λαών, την οικονομική και κοινωνική άνοδο, την ανάπτυξη των γραμμάτων και των τεχνών, την ευημερία, και κάθε αγαθό που έχει ανάγκη ο οποιοσδήποτε άνθρωπος. Ωστόσο, μελετώντας την ιστορία, παρατηρεί κανείς ότι συνήθως υπήρχε πόλεμος που στερούσε όλα αυτά τα αγαθά, που βιώνει κάποιος σε περίοδο Ειρήνης.
Το ποίημα του Ρίτσου αποδίδει με τον πιο γλαφυρό τρόπο την σημασία που έχει η Ειρήνη για τον άνθρωπο.
Ο ποιητής παρουσιάζει καθημερινές στιγμές της ζωής του ανθρώπου, τις οποίες μπορεί να βιώσει ο καθένας μας μόνο σε καιρό Ειρήνης. Μάλιστα όπως αναφέρει και ο ποιητής ακόμη και οι πληγές όσον τραυματίστηκαν κατά την διάρκεια του πολέμου επουλώνονται μόλις πιστέψουν ότι υπάρχει ελπίδα για ειρήνη. Ακόμη και οι ψυχές όσον έχασαν την ζωή τους κατά τη διάρκεια του πολέμου αναπαύονται και ηρεμούν όταν ξέρουν ότι επικράτησε ειρήνη.
Η ειρήνη, σύμφωνα με τον Γ. Ρίτσο, φέρνει και στις ψυχές των ζωντανών ανθρώπων ηρεμία και γαλήνη, καθώς δεν έχουν κάποιον ή κάτι να τους φοβίζει. Ταυτόχρονα, οι άνθρωποι μπορούν να αναπτύξουν διαπροσωπικές σχέσεις και να γευτούν όλες τις απολαύσεις της ζωής, όπως ένα ωραίο γεύμα, να ανακαλύψουν την ομορφιά της φύσης, να περιποιηθούν τον εαυτό τους, να να διαβάσουν ένα βιβλίο, να μάθουν γνώσεις και ψυχαγωγηθούν.
Ο ποιητής καταφέρνει να ευαισθητοποιήσει τον αναγνώστη και να τον συγκινήσει με τις εικόνες που παρουσιάζει στο ποίημα του, διότι μας αποδεικνύει με τον πιο απλό τρόπο ότι οτιδήποτε βιώνουμε και οτιδήποτε επιλέγουμε να ζήσουμε στην καθημερινότητά μας το ζούμε επειδή έχουμε τη τύχη να ζούμε σε καιρό Ειρήνης.
Ακόμη και τα σχέδια μας για το μέλλον σχετίζονται με την ειρήνη καθώς ο καθένας μας όπως αναφέρει ο Γ. Ρίτσος στο ποίημα του σε περίοδο Ειρήνης γίνεται δημιουργικός. Αυτό φαίνεται στην στροφή «Τότε που η μέρα πέρασε… είναι ειρήνη».
Έτσι, όταν υπάρχει ειρήνη στον κόσμο οι άνθρωποι έχουν τις ασχολίες τους και δημιουργούν όλοι μαζί ένα καλύτερο μέλλον «Όταν λες αδελφές μου… είναι ειρήνη». Ταυτόχρονα όπως φαίνεται και από τους στίχους «και τα αλέτρια… ειρήνη» όλα συνηγορούν στο ότι ο άνθρωπος δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από το να υπάρχει ειρήνη στον κόσμο.
Έτσι επέλεξα αυτό το ποίημα και εγώ καθώς πιστεύω ότι ο Γιάννης Ρίτσος χρησιμοποιώντας απλή γλώσσα καταφέρνει να παρουσιάσει την ειρήνη ως το σημαντικότερο αγαθό για τον άνθρωπο. Οι παρομοιώσεις που χρησιμοποιεί από την καθημερινή ζωή των ανθρώπων στο ποίημα με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι αυτά που βιώνω και απολαμβάνω καθημερινά ως άνθρωπος, εγώ και οι συνάνθρωποι μου, τα βιώνουμε επειδή υπάρχει ειρήνη στις μέρες μας και στη χώρα μας και πόσο εύκολο είναι να ανατραπούν.
Συνεπώς, το ποίημα με βοήθησε να καταλάβω την σημασία της ειρήνης για την ζωή μου. Ο ποιητής κατάφερε να μου περάσει ένα βάθη αντιπολεμικό μήνυμα υψώνοντας την ειρήνη στα μάτια ως το σπουδαιότερο αγαθό για τη ίδια μου τη ζωή. Αυτό γιατί δεν θέλω να ζήσω μια ζωή στην οποία να μην μπορώ να απολαύσω μια επαφή με την φίλη μου, μια ζωή στην οποία να μην μπορώ να δω την μητέρα μου να χαμόγελα, μια ζωή στην οποία θα αισθάνομαι μόνο φόβο και δεν θα μπορώ να κάνω όνειρα για το μέλλον.
Τέλος, θεωρώ ότι το ποίημα «Ειρήνη» του Γιάννη Ρίτσου είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους στις μέρες μας πιστεύουν ότι η λύση για τα προβλήματα της ανθρωπότητας είναι ο πόλεμος και όχι η ειρήνη.
ΔΙΩΝΗ - ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΙΖΗ (Γ2)
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου