BLADE RUNNER 2049 - ένα δυστοπικό φιλμ νουάρ

 

BLADE RUNNER 2049

-ένα δυστοπικό φιλμ νουάρ-

Τριανταπέντε χρόνια μετά το magnum opus του Ρίντλεϊ Σκοτ, το λουσμένο με νέον φώτα σύμπαν του «Blade Runner» επιστρέφει για μια νέα περιπέτεια, όπως την οραματίστηκε ο Καναδός auteur Ντενί Βιλνέβ, με πρωταγωνιστή τον Ράιαν­ Γκόσλινγκ. Την όψη του «Blade Runner 2049» ανέλαβε να... φιλοτεχνήσει ο 13 φορές υποψήφιος για Όσκαρ διευθυντής φωτογραφίας Ρότζερ Ντίκινς, ο μόνος που μπορεί να επαναλάβει τις εικόνες ανείπωτης κινηματογραφικής μαγείας που συνέθεσε ο συνάδελφός του Τζόρνταν Κρόνενγουερθ. Το απαιτητικό του στήσιμο ανάμειξε τους στενούς δρόμους μιας δυστοπικής μητρόπολης, πνιγμένης στον κόσμο, με την αδιάκοπη βροχή που φωτίζεται από τα νέον φώτα των διαφημιστικών πινακίδων. Το «Blade Runner 2049» διαθέτει ανθρώπινη ψυχή και την τεχνική αρτιότητα ενός ανδροειδούς κι έχει τις προϋποθέσεις να γίνει ένα μοντέρνο ορόσημο του sci fi. Ένας νεαρός μπλέιντ ράνερ ανακαλύπτει ένα επικίνδυνο, καλά κρυμμένο μυστικό που μοιάζει να συνδέεται με το παρελθόν του και μπορεί να αλλάξει τη σχέση ανθρώπων και ανδροειδών.

Βρισκόμαστε τρεις δεκαετίες μετά τις περιπέτειες του κυνηγού ανδροειδών Ρικ Ντέκαρντ και η εικόνα του ευρύτερου Λος Άντζελες έχει αλλάξει προς το βιομηχανικότερο, πολυπολιτισμικότερο, λιγότερο σκοτεινό και πάντα έτοιμο να εξαφανίσει λόγια, όνειρα κι επιθυμίες «σαν δάκρυα στη βροχή»

https://www.athinorama.gr/cinema/cinema-reviews/2524055/blade_runner_2049/

Περισσότερο νουάρ παρά επιστημονική φαντασία, το «Blade Runner 2049» μπαίνει ήδη από τα πρώτα του λεπτά στο μυστήριο και μένει εκεί μέχρι το τέλος. Ξεκινάει σαν μια αστυνομική περιπέτεια που πατάει πάνω στο μοτίβο του ανυπάκουου οργάνου που παθαίνει εμμονή με μια υπόθεση την οποία θα έπρεπε κανονικά να έχει τερματίσει, γίνεται γρήγορα ένα υπαρξιακό ταξίδι ανάμεσα στην πραγματικότητα και την αντιγραφή της, ένα μελόδραμα που όχι τυχαία φέρνει vintage μνήμες από παλίο Χόλιγουντ (εδώ και μια σκηνή ανθολογίας με τα ολογράμματα του Φρανκ Σινάτρα και του Ελβις Πρίσλεϊ) και ολοκληρώνεται σαν ένα παραμύθι που δεν μοιάζει απίθανο να είναι από αυτά που θα διηγούνται οι επόμενες γενιές σαν να είχαν πραγματικά συμβεί. Ο Βιλνέβ μοιάζει να χάνει σταδιακά τη ψυχή (ειρωνικά, η ψυχή είναι ζητούμενο και στις δύο ταινίες «Blade Runner» /1982 η πρώτη και 2017 η δεύτερη) των ηρώων του δίνοντας μόνο ψήγματα της συγκίνησης που τους οφείλει. 

https://flix.gr/cinema/blade-runner-2049-review.html

Με την έναρξη της ταινίας βλέπουμε το μέρος στο οποίο βρίσκεται ο πρωταγωνιστής: πρόκειται για ένα δυστοπικό τοπίο γεμάτο τοξικά αέρια, μια έρημη περιοχή που δεν έχει κανένα δ=στοιχείο της φύσης (δέντρα, βλάστηση, νερό κλπ) εκτός από ένα νεκρό δέντρο κι ένα μικροσκοπικό λουλουδάκι φυτεμένο ακριβώς δίπλα του. ήδη από την πρώτη αυτή σκηνή συμπεραίνουμε ότι θα παρακολουθήσουμε μια ταινία σε ένα άγονο μέλλον της ανθρωπότητας.

Τα πάντα στην ταινία είναι εικονικά και ηλεκτρονικά ενώ οι άνθρωποι είναι ολογράμματα διότι το ανθρώπινο είδος έχει αφανίσει τον εαυτό του πολεμώντας ο ένας τον άλλον και έχει καταστρέψει το περιβάλλον το οποίο χρειαζόταν για να ζήσει.

Παρακολουθώντας την ταινία, βλέπουμε να αναδεικνύεται με έναν διαφορετικό τρόπο το αντιπολεμικό της μήνυμα. Ένα αντιπολεμικό μήνυμα μέσα από δυστοπικές εικόνες φρίκης και εξαφάνισης του κόσμου όπως τον γνωρίζουμε εξαιτίας αναίτιων πολέμων. Οι περισσότεροι άνθρωποι στην ταινία δεν έχουν κανένα ίχνος συναισθήματος. Ο πόλεμος στην ταινία αναπαριστά τον ψυχισμό του ανθρώπου. Διαγραφή της μνήμης, χρησιμοποίηση των άψυχων από συναισθήματα σωμάτων για την εξολόθρευση άλλων σωμάτων ή χρησιμοποίησή τους ως πειραματόζωα.

Και, ενώ το φως που απαγορεύει τις συγκρίσεις ανάμεσα στις δύο ταινίες παραμένει αναμμένο όπως οφείλει μέχρι και το τέλος, δεν θα μπορέσεις να αντισταθείς και θα συγκρίνεις την τελική σκηνή δράσης με το σπαρακτικό εκείνο φινάλε της πρώτης ταινίας. Εκεί μια θυσία έριχνε τόνους βροχής πάνω στον ίδιο τον αφανισμό της ανθρωπότητας, εδώ μια άλλη θυσία καλύπτεται από το χιόνι πάνω στην ελπίδα της αναγέννησής της. Μια, σε κάθε περιπτωση, μεγαλειώδης επιλογή για μια μυθολογία που αποτελείται πλέον από σήμερα από δύο ταινίες και που στο κέντρο της βρίσκεται συνεχώς το ερώτημα του ποια είναι τελικά η αλήθεια που πρέπει να πιστέψει κανείς για να μπορέσει να επιβιώσει.

https://flix.gr/cinema/blade-runner-2049-review.html

Η ταινία νομίζω πως δείχνει ότι αν η ανθρωπότητα συνεχίσει με το ίδιο πολεμοχαρές μοτίβο, το οποίο βιώσαμε στον Α και Β παγκόσμιο πόλεμο, σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον θα έχει ανθρώπους νεκρούς από συναισθήματα (εξαιτίας των ψυχικών τραυμάτων), ανθρώπους που έχασαν τη δυνατότητα να αισθάνονται.

 

Κουλκίδης Ευριπίδης και Σταύρος Κουτελάς