Εργασία πάνω στην αντιπολεμική τέχνη
Εργασία
πάνω στην αντιπολεμική τέχνη
Σε
αυτό το σκίτσο που είναι επίσης μια γελοιογραφία του Gunduz Agayev, βλέπουμε τον
σκληρό αποχωρισμό. Οι γυναίκες και τα παιδιά θα πρέπει να αποχαιρετίσουν τους
άντρες της οικογένειας γνωρίζοντας ότι ίσως δεν τους ξαναδούν ποτέ ή στην
καλύτερη περίπτωση θα η γυρίσουν χωρίς κάποιο μέλος του σώματος με τρομερές ψυχολογικές
βλάβες.
2. Αντιπολεμική Λογοτεχνία
Αναμφισβήτητα
έχουν γράφει αμέτρητα λογοτεχνικά αντιπολεμικά διαμάντια
(Γιάννης Μαγκλής-<<
γιατί;>>, <<Πόλεμος και ειρήνη>>- λέων Τολστόι,
<<
Ανυπεράσπιστοι>>-Δημήτρης Χατζής και αλλά πολλά).
Θα ήθελα όμως να αναφερθώ
σε δυο που με στιγμάτισαν περισσότερο.
Συγγραφέας: Ο Ηλίας Βενέζης (πραγματικό
όνομα: Ηλίας
Μέλλος) ήταν ένας Μικρασιάτης λογοτέχνης, μέλος της Ακαδημίας
Αθηνών. Έγινε γνωστός με τα μυθιστορήματα του<<Το
νούμερο 31328>> και
<<Γαλήνη>>. Στη διάρκεια της πολύχρονης παρουσίας του στα
γράμματα, ασχολήθηκε με όλες σχεδόν τις μορφές γραπτού λόγου. Δημοσίευσε και
εξέδωσε μυθιστορήματα, διηγήματα, μελέτες, χρονογραφήματα, βιογραφίες,
οδοιπορικά, ταξιδιωτικές εντυπώσεις και έγραψε και το θεατρικό έργο «Μπλοκ C». Επίσης υπήρξε γραμματέας και διευθύνων σύμβουλος του Εθνικού Θεάτρου την περίοδο 1950-1952 καθώς και πρόεδρος της
καλλιτεχνικής επιτροπής του από το 1964 έως το 1967, συνεργάτης τουEIP (Εθνικού ιδρύματος Ραδιοφωνίας) από το 1954 έως το 1966 αλλά
και πρόεδρος του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ
της Θεσσαλονίκης από το 1963 έως
το 1966. Ήταν υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ το 1960 και το 1963.
Υπόθεση Βιβλίου: “Το
νούμερο 31328” υπήρξε το πρώτο μυθιστόρημα του Ηλία Βενέζη, ένα βιβλίο-ντοκουμέντο
για τις δύσκολες στιγμές που πέρασε ο συγγραφέας στα κάτεργα της Ανατολής, όταν
ήταν αιχμάλωτος στα τούρκικα τάγματα εργασίας. Γεννημένος στο Αϊβαλί το 1904,
έζησε τους διωγμούς και τον ξεριζωμό των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατέφυγε με τη μητέρα και τα αδέρφια
του στη Μυτιλήνη, αλλά επέστρεψαν το 1919.
Τρία χρόνια αργότερα, ο νεαρός Ηλίας Μέλλος (όπως ήταν το
πραγματικό του όνομα) βρίσκεται στο επίκεντρο της τραγωδίας.
Αν και
η οικογένεια του καταφέρνει να φύγει αλώβητη από τη Μικρά Ασία, ο ίδιος δεν
προλαβαίνει να επιβιβαστεί στο πλοίο. Αιχμαλωτίζεται από τους Τούρκους που τον
στέλνουν στα βάθη της Μικράς Ασίας να υπηρετήσει στα τάγματα θανάτου, τα
γνωστά,<<αμελέ ταμπουρού>> .
Επρόκειτο
για τάγματα εργασίας στα οποία σύρονταν Αρμένιοι και ‘Έλληνες χριστιανοί για να
δουλέψουν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες σε ορυχεία και στην κατασκευή δημοσίων
έργων. Ο
Βενέζης ήταν από τους ελάχιστους που κατάφεραν να γλιτώσουν. “Το νούμερο 31328” ήταν ο αριθμός του Βενέζη στα τάγματα εργασίας.
Το
βιβλίο αποτελεί ένα χρονικό των κακουχιών και βασανιστηρίων που βίωσαν οι
Έλληνες αιχμάλωτοι στα χέρια των Τούρκων, που στην πραγματικότητα εφάρμοζαν
πρόγραμμα εξόντωσης. Για 14 μήνες ο συγγραφέας ζούσε καθημερινά τον εξευτελισμό,
την πείνα, το κρύο και τη συστηματική κακομεταχείριση. Οι περισσότεροι
αιχμάλωτοι πέθαιναν. Αυτός ήταν άλλωστε ο απώτερος στόχος των Τούρκων. Ο
Βενέζης ήταν ένας από τους ελάχιστους που κατάφεραν να επιβιώσουν. Το 1923
αφέθηκε ελεύθερος και επέστρεψε στην οικογένεια του στη Λέσβο.
Όσα παίρνει ο άνεμος
Συγγραφέας: Η Μάργκαρετ
Μίτσελ ήταν Αμερικανίδα συγγραφέας και
δημοσιογράφος. Η Μάργκαρετ Μίτσελ, γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου του
1900 σε μια εύπορη οικογένεια σκωτο-ιρλανδικής καταγωγής στην Ατλάντα της Τζόρτζια
των ΗΠΑ. Ο πατέρας της ήταν
δικηγόρος και η μητέρα της, μια δραστήρια γυναίκα πάλευε για τα δικαιώματα των
γυναικών της εποχής.
Από μικρή, η Μίτσελ μαγεύτηκε από την ανάγνωση βιβλίων. τα οποία
με τη σειρά τους τροφοδότησαν την ήδη αναπτυγμένη παιδική και εφηβική φαντασία
της, με αποτέλεσμα από την ηλικία των 11 ετών να ξεκινήσει να γράφει μικρές
ιστορίες.. Το 1916 , σε ηλικία 16 ετών, έγραψε και τη νουβέλα, η οποία εκδόθηκε μόλις το 1996.
Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε σε ιδιωτικό σχολείο της Ατλάντα και
αργότερα συνέχισε τις σπουδές της στο κολλέγιο Σμιθ της Μασσαχουσέτης. Ο θάνατος της μητέρας της, όμως, την
ανάγκασε να γυρίσει πίσω στην Ατλάντα και να αναλάβει το νοικοκυριό.
Όταν ξέσπασε ο Δεύτερος
Παγκόσμιος Πόλεμος, η Μίτσελ έγινε εθελόντρια του αμερικανικού Ερυθρού
Σταυρού. Επίσης βοηθούσε στη συγκέντρωση χρημάτων με την πώληση ομολόγων του
πολέμου, έγραφε γράμματα σε στρατιώτες, και επισκεπτόταν ασθενείς σε
νοσοκομεία.
Η Μίτσελ ήταν μαζί με τον σύζυγό της το απόγευμα της
11ης Αυγούστου του 1949 και βάδιζαν για τον κινηματογράφο όταν ένας μεθυσμένος
ταξιτζής, που εκείνη την ώρα οδηγούσε το προσωπικό του αυτοκίνητο, την χτύπησε
σοβαρά. Δεν ανέκτησε τις αισθήσεις της ποτέ και πέντε μέρες μετά(στις 16
Αυγούστου)πέθανε στο νοσοκομείο.
Υπόθεση: Το βιβλίο “είναι για τους κατοίκους της
Τζόρτζια που επιβίωσαν και για εκείνους που δεν τα κατάφεραν”, έχει δηλώσει η
συγγραφέας. Η ιδέα του βιβλίου προέκυψε όταν είχε βγει για βόλτα με τη μητέρα
της στην περιοχή γύρω από την Ατλάντα και εκεί είδε τα μισογκρεμισμένα
σπίτια, απομεινάρια του Εμφυλίου Πολέμου, δίπλα σε άλλα νεότερα σπίτια, σύμβολα
της προόδου και της εξέλιξης. Η εικόνα εκείνη εντυπώθηκε στο μυαλό της
συγγραφέως.
Η Δεκαεξάχρονη Σκάρλετ Ό Χάρα, ένα ανέμελο
κορίτσι που ξοδεύει το χρόνο του φλερτάροντας και διασκεδάζοντας, που την
κουράζουν οι συζητήσεις για τον επερχόμενο πόλεμο και βρίσκει δύσκολη την
επικοινωνία με τους άντρες, καθώς μόνο τον πόλεμο έχουν τελευταία στο μυαλό
τους. Η Σκάρλετ, ντυμένη στα λευκά, με τα πράσινα μάτια της να τη φλερτάρουν οι
άνδρες της πράσινης γης της Τάρα , της μεγαλύτερης γεωργιανής φυτείας
βαμβακιού, στη Τζόρτζια του αμερικανικού Νότου, που ανήκει στον πατέρα της, τον
Τζέραλντ Ό Χάρα.
Ένα απόγευμα του 1861, παραμονές του Πολέμου, μαθαίνει ότι ο
κρυφός εφηβικός της έρωτας σκοπεύει να παντρευτεί την ξαδέλφη του, γεγονός που
θα ανακοινωθεί την επόμενη στο μπάρμπεκιου στις την οικία του έρωτα της.. Το
μυαλό της βρίσκεται συνεχώς εκεί. Οι άνδρες του Νότου συζητούν για τον πόλεμο
που θα κηρύξουν στους Βόρειους (Γιάνκηδες)(γιατί δεν θέλουν να καταργήσουν τη
δουλεία), τον οποίο βλέπουν ως μια περιπέτεια που θα περάσει. Τη Σκάρλετ,
όμως, την απασχολεί μόνο ο έρωτας.
Η κοπέλα αυτή
είναι το αιώνιο σύμβολο της δυναμικής και αισιόδοξης γυναίκας. Ο εγωισμός της
και το αίσθημα του ανικανοποίητου, δεν μπορούν να καλύψουν τον ηρωισμό της, το
πάθος της για ζωή και επιβίωση. Με το ρομαντισμό και την αφέλεια όλων των
Νοτίων που ήθελαν να διατηρήσουν τη δουλεία, επενδύει στα προσωπικά της
όνειρα. Δεν την ενδιαφέρουν οι τύποι. Δεν είναι «καθώς πρέπει».
Το κακομαθημένο κοριτσάκι που παίζει με τους
άντρες και νομίζει πως ο κόσμος της ανήκει, μέσα από τις κακουχίες του πολέμου θα μετατραπεί σε μια
δυνατή, άπληστη, κακιά γυναίκα. Εγωίστρια, ανταγωνιστική, παρόλα αυτά κερδίζει
τη συμπάθεια όλων, καθώς είναι, ειλικρινής. Και φτάνει το τέλος, μετά από έναν
πόλεμο, φτώχεια, πείνα, την κακία του κόσμου, το θάνατο του παιδιού της, οπότε
έρχεται το τελειωτικό χτύπημα. Η Σκάρλετ καταλαβαίνει πως σε όλη της τη ζωή
κυνηγούσε μια ψεύτικη αγάπη, ενώ την ίδια στιγμή έκλεινε την πόρτα στον
μεγαλύτερο έρωτα που θα μπορούσε να ζήσει. Οποιοσδήποτε άλλος θα τσακίζονταν ,
όχι η Σκάρλετ. Στέκεται στα πόδια της, περήφανη, τίποτα δεν είναι ικανό να την
νικήσει. Θα
αγωνιστεί, θα προσπαθήσει μέχρι την τελευταία της ανάσα.
Προσωπικά θεωρώ ότι πραγματικά είναι ένα από τα
σπουδαιότερα αντιπολεμικά έργα που ο
καθένας μας πρέπει να διαβάσει ή και παρακολουθήσει, αφού υπάρχει πια και η
αντίστοιχη ταινία.
3. Αντιπολεμικές φράσεις
v Ο δε πόλεμος…… βίαιος δάσκαλος - Θουκυδίδης
Η φράση αυτή εκδηλώνει την θυσία των
γονιών για τα παιδιά τους από την αρχαιότητα μέχρι και τώρα. Προτιμούν να
πολεμήσουν και να χάσουν την ζωή τους για να έχουν τα παιδιά τους τα δικαιώματα
και την ελευθερία που οι ίδιοι ποτέ δεν έζησαν.
Σύνδεσμοι:
https://www.gnomikologikon.gr/catquotes.php?categ=1700
ΒΙΟΛΕΤΑ ΑΒΝΤΙΑΙ
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου